الا اي بيــــــــرجند ، اي شهر خوبم   

تو را با مردم عامي و فاضــــــــــــــل

تـو را با خشكي   آب و هوايـــــــــت

اگر چه نيستي نزديكم اي شــــــهر

تـو را با كوچه هاي تنگ و تاريــــــــك

تـو را با سردي سختي زمستــــــان

تـو را با نان جو ، با كشك و گـاورس

تـو را با خشت خام و طاق ضربـــي

مـنم موسي و تو وادي سينـــــــــا

بـراي من تو مانند بهشتــــــــــــــي

تو را با آب شورت ، دوســـــــــت دارم

به تاريكي و نورت ، دوســــــــــت دارم

كوير سوت و كورت ، دوســـــــت دارم

ولي با راه دورت ، دوســـــــــــت دارم

ولي با شر و شورت ، دوســــت دارم

به دشت لخت و عورت ، دوست دارم

بنه با سيج شورت ، دوســـــــت دارم

چو يك جام بلورت ، دوســــــــت دارم

تو را چون كوه تورت ، دوســــــت دارم

كه با غلمان و حورت دوســــــت دارم